Sesler giderek azaldı... ve bitti. Sessizliğin sesinde huzur buldu insanoğlu. Ta tepelerden gelen uğultu da kesildi. Yeni bir yolculuk başladı düşlerde; Yeşile, huzura, dağlara, ovalara, sonsuzluğa... Zaman aktı geçti. Yalnızca saniyeler bir ömür gibi... Önce tükettik belki her şeyi. Önce vardı...sonra yok oldu çok şey. Elimizden kaydı gitti değerler. Her türlü kötü söz söylendi. Göz göze gelemedi kimse. Yüz yüze bakamadı kimse. Doğru yanlış birbirine karıştı. Hatalar ardı ardına geldi...
Sonra yağmur yıkadı her şeyi. Arındı dünya kirlerinden. Temizlendi insanlar tüm kötülüklerinden. Suçlar itiraf edildi suçlular tarafından... Önce göz göze değil, ama el ele geldi insanoğlu. Parmaklar dokundu birbirine. Su yardım etti değişime... Aktı bütün pislikler. Güneş doğdu ardından; Aydınlattı, ışıttı her yeri. İnsan utandı insana, doğaya yaptıklarından. Güneş gülümsedi sanki. Kuş sesleri sardı her yanı. Kibir, şiddet, öfke geride kaldı. Sağduyu, içtenlik, doğallık, hoşgörü, anlayış öne geçti.
Hayat tekrar normale döndü...
