Sayfalar

davranışlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
davranışlar etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Ekim 05, 2024

DÜNYAYA UYUM SAĞLAMAK... Dörtlüklerle Düşünmek...

 


Çocuklar saf, çocuklar masum

Çocuklar içten, çocuklar tertemiz

Çocuklar dürüst, çocuklar güvenilir 

Güçleri yeter mi acaba dünyayı güzelleştirmeye?

* * * * * * * * * *

Çocuklarda iki temel korku  vardır başlangıçta;

Düşmekten ve yüksek sesten korkar, ürker çocuklar.

Elinden tutup yol gösteren olmazsa

Her yol sapadır, her amaç ulaşılmaz...

* * * * * * * * * * 

Öğretmek -eğitmek çocukları,  gençleri

Ve sonra onlardan öğrenmek yeni bilgileri

Güç katar insana, yaşama sevinci aşılar

Severek, gönülden yapılan her iş... 

* * * * * * * * * *

Karın açlığı güçsüz kılar kişiyi,,

Ya beyin açlığı nasıl giderilir?

Bir ot gibi yaşamak değil de;

Tutunacak güvenli bir dal aramak...

* * * * * * * * * * 

Yasaklar koyduk, kural dışı dedik,

Suçladık, kınadık, ayıp saydık

Dinlemeden, anlamadan, anlatamadan

Suçladık, damgaladık, yıprattık kişileri...

* * * * * * * * * *

Sessizliğin sesini dinliyor kimi zaman insan 

Tüm aykırı seslere kulakları tıkalı

Görmek istemediklerine gözleri kapalı, 

Temkinli adımlarla,  mumla arar gibi insan arıyor.

* * * * * * * * * * 

Neden bazen yalnız kalmak ister insan?

Neden karmaşadan uzaklaşmak,

Algılayamadığı seslerden kaçmak,

Koroda değil de soloda yer almak... 

* * * * * * * * * * 

Sustukça düğümler oluşur boğazda 

Anahtarlar yok oldukça kapılar açılmaz 

Bacalar tütmez yakıt azaldıkça

İnsan tükenir hele umut da biterse... 

* * * * * * * * * * 

Doğal olan her şeyi tükettik

Kimleri küstürdük, kimleri harcadık

Hazıra, kolaya, kopyaya alıştık 

Zekânın bile yapayını ürettik... 

* * * * * * * * * *  

Yedek parçası yok yıpranan beyinlerin

Her saniyede modeli yenilenirken makinelerin, 

İnsanın tükenmişliğine çare aranıyor  

Tam sağlıklı bedenler için garanti belgesi verilemiyor...  

* * * * * * * * * * 

DAHA GÜZEL BİR DÜNYA UMUDUYLA

DÜNYA ÖĞRETMENLER GÜNÜ KUTLU OLSUN. 


Makbule ABALI-Eğitimci 

5 Ekim 2024 İzmir-Urla






Nisan 25, 2016

KAKTÜSLER ÇİÇEK AÇTI...(Pazartesi Nostaljisi)




Çok eskiden de düşünür, insanlarla bitkileri, hayvanları özdeşleştirip , onlarla ilgili öyküler kurardım kafamda. Doğada her canlının bir başka yönü, bir başka özelliği, güzelliği var. Her biri bir başka dünya adeta, tıpkı "insanlar" gibi; Nasıl bakar, nasıl yaklaşırsanız, ona göre tepki alıyor, yarar ya da zarar görüyorsunuz...

Bitkiler, hayvanlar da aynı insanlar gibi; Bir "can" sonuçta, durağan değil hareketli, yaşıyor, bir şekilde "nefes" alıyor, etkiye karşılık "tepki" veriyor... İnsan gibi "dilleri", "düşünceleri" yok belki ama; "dilinden anlarsanız" can katıyor, anlamazsanız can yakıyor...

Baharla birlikte kaktüsler çiçek açtı: Mevsimler ardı ardına geçerken; yaz bitiminde bir sonbahar yaşadık önce, ardından uzun bir kış geçti, baharın son günlerini yaşarken kaktüsler çiçek açtı, yaz'ı beklemediler, bir bahar daha yaşayıp kendilerini kanıtlamak istediler...

Baharla birlikte can buldu kaktüsler: Görünürde gene dikenleri olsa da, güzelliklerini paylaştılar. Belki uzun süreli değil, birkaç günlüğüne de olsa sergilediler, paylaştılar... Değmez mi...?


Güzel bir özellikleri vardır kaktüslerin; Göründükleri gibidirler, tehlikeyi görür, bilirsiniz; sinsi ya da içten pazarlıklı değildirler, önlem alabilirsiniz. Dikeni batar, acıtır, kanatır belki, ama sonra "iz" bırakmaz. "Dil yarası" gibi değildir yarası... 

Seviniyorum; kaktüsler çiçek açtı... Öfkeli, sinirli, can yakan, yürek inciten insanlar gibiydiler kış boyu."Yanıma yaklaşma" dediler adeta, eliniz kazara bir dokunsa canınız acırdı, dikenleri çıkarıncaya kadar akla karayı seçer, yorulurdunuz. 

Kış boyu çok keskindi dikenleri; "Bana dokunma, sınırları aşma" deyip hiç yumuşamadılar... Ama aldırmadım, ara sıra su verdim onlara, canımı acıtsa da gocunmadım; daha çok can yakan öyle çok şey var ki yaşamda...

Kaktüsler çiçek açtı; Güneşi, suyu, sevgiyi, özenli bakımı görünce hele bir de baharı yaşayınca, onlar da daha fazla dayanamadılar. Dokunulmazlıkları sürdü gene ama, güzelliklerini paylaştılar, gözümüzü, gönlümüzü doyurup evimize "yaşam enerjisi" taşıdılar...

Tanımak gerek canlıları: Bitkileri, hayvanları, insanları; ön yargılarımızdan uzaklaşıp, tanıdıkça, benimsedikçe-bazen canımız yansa bile- ne güzellikler barındırdıklarını görebiliyoruz... Tıpkı "tanımadan" itici gelen insanlar gibi.

Her şey önce tanımakla başlıyor: zaman, sabır ve emek istiyor, tıpkı kaktüsler gibi... Bekleyince görüyor ve yaşıyorsunuz; Mevsimi gelince, ortamını bulunca kaktüsler de çiçek açıyor; Tıpkı insanlar gibi...

                                                                     Mayıs 2010