BİR BLOG ARKADAŞIMA MEKTUP YAZMAK...

 

Çok değerli Dost,  Buraneros, 

Merhaba... Bazı sözcükler tekil görünürler ama, bir incelense içleri dopdoludur. "Nasılsın" "Ne var ne yok" soruları öyle değil  midir? Bazen derin bir "Ah" eşlik eder yanıta. Kimi zaman, iç seslerle birlikte gözlerden süzülen istem dışı yaşlar eklenir. Anlayan anlar, bilen bilir...

Meraklı bir toplumuz. Her konuda bilme-öğrenme isteğimiz olmasa da; bazen haberlerde öncelik sırası alan haberler, toplumun temel özelliklerini  az çok anlatmıyor mu? Öyle olmasa, magazin haberleri ile birlikte bazı kişiler bu denli çabuk ve kolay meşhur olabilirler miydi?

Köşesinde; insan ruhunun derinliklerine inen, çevresini  kendine özgü bir farkındalıkla gözlemleyen, hassas ve duyarlı ifadelerle o gözlemlere tıpatıp uyan giysiler dokuyan bir usta gibi düşünürüm hep sizi.

Lütfen abarttığımı sanmayın. İnanmadığım, güvenmediğim hiçbir tezi yazamam, savunamam ki... Günlerdir yazmayı tasarladığım, zihnimde taslaklarını kurguladığım , birikmiş öyle çok konu vardı ki. Hatta bir gün ansızın kısa bir "Mola" yazısı yazmıştım. Çok zaman geçti sanıyordum. Sadece 4 gün geçmiş. 

Okumayı hele yazmayı sevenler için "Yazamamak" bir tutsaklık gibidir, bilirim. Beyin üretmek ister. Beden, gücünün yettiğince, tüm işlerliğiyle-içtenliğiyle o komutlara uyar. Kişisel irade ve direnci testlere tabi tutar adeta. Zoru başarmak o yüzden güzeldir, değerlidir. 

Büyük geçmiş olsun. Rahatsızlığınızı bile öyle güzel, etkileyici ve bilgilendirici biçimde anlatmışsınız ki. Çocuklar gibi duru, saf, yalın bir deyişle "Çok güzel" demek ve kocaman bir demet kır çiçeği vermek geldi içimden. Yorum köşesi ne kadar geniş tutulsa da , orada "Mektup" yazmak  "Kural dışı" olurdu sanırım. 

Her şey değişime ayak uyduruyor artık. Yüksek teknoloji ile birlikte her alanda büyük gelişmeler kaydediliyor. İdealist Bilim İnsanlarıyla; Geleneksel -Klasik Tıp Bilimleri , koruyucu hekimlik ve sağlıklı deneylerle güçlenen alternatif tıp işbirliği ile güzel sonuçlar alınacağına  yürekten inanıyorum. 

Yıllar öncesi babama da "Trigeminus Nevraljisi" teşhisi konmuştu.  Hastalığın adının belirlenmesi ve tedaviye başlanması, çok geç ve güç bir zaman dilimi yaşatmıştı tüm ailemize. Acı çekenlerin acısını ta içimde hissetmek  o yıllardan kalmadır. O belirsizlik ve bilinmezlik, ortaokul, lise ve üniversite yıllarımı da çok etkilemiştir. 

Çevrenize hep sevgi, güven, dostluk, hoşgörü, barış gibi duygularla yaklaştınız.  Kişiliğinizden yansıyan olumlu enerjiler çok uzaklara dahi ulaştı. Sevginizi, bağlılığınızı oya gibi işleyerek- incelikle-ustalıkla sunmanız çok kişiye örnek olmuştur, eminim... 

Enn çok sevdiğiniz güzel insan, ihtiyaç duyduğunuz her zaman- " İyi günde-Kötü günde"- yanınızda, yakınınızda olacaktır eminim. Ona da lütfen gönül dolusu selam ve sevgilerimi iletiniz.

Sağlık haberlerinizi sabırsızlıkla bekleyeceğiz. Umutla-inançla. 

Makbule ABALI- Blog Arkadaşınız

30. 06.  2025 İzmir-Urla

                                                                                    

                                                                              

BLOG ARKADAŞLIĞI- YORUMLARLA İLETİŞİM...

 Sanal  ortamdaki arkadaşlık, gerçek dünyadaki arkadaşlık ve dostluklardan farklı. Hiç tanımadığınız, özelliklerini çok da bilmediğiniz insanları tanıma çabasına girmek. Cesaret ister, güven ister, zaman ister. Çok emin olmadığım konularda kararsızlıklar, tereddütler yaşarım. Neyse ki hislerim beni çok yanıltmıyor.

 

Bir blog açma fikri önce, okumayı -yazmayı çok sevdiğimi bilen kızımdan gelmişti.  Bizim kuşak biraz çekingen ve cesaretsizdir. (Ya da ben öyleyim, kimseye haksızlık yapmayayım. ) Sayfa planını, düzenlemeleri önce kızım yaptı. O ilk günün heyecanını nasıl unuturum. Üye sayıları ve yorumlar birer ikişer arttıkça nasıl da mutlu olurdum. Artık sayıları çok önemsemiyorum. Nicelikten çok nitelik önemli benim için. (Gene de; acaba kaç kişi okumuş, merak ediyorum doğrusu.)

Ama yorumları halâ çok önemsiyorum. Yorumlar bir geri bildirim. Bir fikir ve görüş alışverişi. Her yorum, zaman ayrılmış bir emek ürünü. Bir bakıma yazanı denetliyor, düşündürüyor,  yönlendiriyor, yazıyı tamamlıyor.  O yüzden başlangıçtan beri  mutlaka  yorumları tek tek yanıtlama ihtiyacı duyarım. 

Bizler,  şimdiki çocuk ve gençler gibi bilgisayarlara çok alışık olmayınca  teknik konularda hep kendimi yetersiz hissettim.  Mükemmeliyetçi değilim ama işimi doğru ve düzgün yapmak isterim. Yeterli olmadığım konularda bilgimi geliştirmeden hata yapmaktan çekinirim.  

Bilgilerini geliştirerek cesaretle kendini  yenileyenlere de hep hayranlık duyarım.  Ama kimseden kolay kolay yardım isteyemem. İçtenlikle yardımda bulunanlara da minnet duyarım. 

Bir zamanlar,  Uçun Kuşlar bloğumun üst başlığında  kuşların başı yarım gözüküyordu, Benim dikkatimi çekmeden "Değirmenimden Mektup Var" bloğundan Recep Altın arkadaşımız uyardı. Daha önce de bir başka zamanda yardımda bulunmuştu. 

Bu kez "Kiremithanem" Blog sahibi  arkadaşım yardımcı oldu. Bir öğretmen sabrı ve yaklaşımıyla, özenle, ustalıkla.  "Keşke öğretmen olsaymışsınız " dedim  içtenlikle.

Yıllar öncesinden öğrencimiz Çağrı Kılıç: "Öğretmenim size yardımcı olabildiğimde çok büyük mutluluk duyuyorum" diyenlerden. Teşekkür borçlu olduğum  nice güzel yürekli insan var. Nasıl unuturum bu güzel, dostça yaklaşımları; Deeptone, Kaystros Tyrha, Maviye iz süren, Handan-Bir,  Hüseyin Güzel,  Momentos, İzler ve Yansımalar, Hikayelerdir Geriye Kalan, Güven'in yeri ve daha niceleri. Sade vardı, ayrıldı sanırım.  Sıcacık , içten yorumlarıyla unutamadıklarımdan.

Blogda, hiç görmediğim, sesini duymadığım, nerede yaşadığını bile bilmediğim ama takdir ettiğim, düşünceleriyle, duruşuyla  benimsediğim, sevdiğim ne çok insan var.  Yazımı güncellerken  çok isim geliyor aklıma. Öyle güzel yazılar, değerli insanlar var ki, yorum yazamadığımda üzülüyorum. İyi niyeti istismar etmeyenler, sınırları bilenler, kötü amaçlarla düşünmeyenler, kendini yenilemeyi hedefleyenler. Genç ya da yaş almış dostlar. 

Tabii ki -her ortamda olduğu gibi- güzelliklerin  arasında bazen  olumsuzluklar da olacaktır.  Amaçları farklı olanlar, insanları yanlış değerlendirenler, içtenliği farklı algılayanlar... İnsan bir süre sonra susuyor, uzaklaşıyor oralardan-onlardan.  Elbette yaşam boyu hayal kırıklıklarımız,  yanılgılarımız, pişmanlıklarımız da olacaktır. Hayat bir sınama-yanılma değil midir?

Blogda eski paylaşımlarıma bakıyorum: Ne çok paylaşım, ne çok yorum yapmışım. Yorum yaptıkça yorum geliyor tabii. "Gözden ırak-  gönülden uzak olmak" deyişinin doğruluğunu kanıtlar gibi. Yeni arkadaşlardan çok severek izlediklerim olduğu gibi henüz tanıyamadıklarım var. İnsanız, yaşamın yoğunluğu, beklenmeyen rahatsızlıklar da iletişimde istemeden kesinti yaratıyor elbette.  Karşılık beklemeden yorum yapanlara sonsuz teşekkürler.

Eski blog dostlarından unutamadıklarımız- yitirdiklerimiz var: Bir Öğretmen- Gülsen Varol. Harika yorumlarıyla hayranlık duyduğum bir insan, adeta bir insan sarrafı... Cihan'ın Bahçesi. Bir iyilik timsali,  Mehmet Osman Çağlar- çok güzel şiirleriyle, yorumlarıyla tanıdığımız bir blogger. Kayıplarımızı rahmetle, özlemle anıyorum-anıyoruz. Işıklar içinde uyusunlar. "Söz Uçar Yazı Kalır." deyişinin en geçerli ve değerli kanıtları onlardan geriye kalan izler...  Yıllar öncesi yazılmış yorumlarını bile silmeye kıyamıyorum... 

Makbule ABALI- Eğitimci 

27.07.2024 

Ben dünyaya kin değil, sevgi paylaşmaya geldim. SOPHOKLES

2024 Notu: Bugün yeni bir paylaşım yapmadan önce eski bir yazımı paylaşmayı düşündüm. Sosyal Medyada sadece blogda yazıyor olmaktan çok mutlu ve huzurluyum.

Eminim bir gün; WhatsApp'da emek harcayarak gönderilmiş içten yorumları  da blog sayfalarımıza  aktarabilecek ve yanıt verebileceğiz. Sonsuz teşekkürler Blog Yöneticilerine. M.A