* Ömür dediğin üç gündür;
Dün geldi geçti, yarın meçhuldür
O halde ömür dediğin bir gündür
O da bugündür.
* Bedenin yükünü ayaklar taşır, ruhun yükünü yürekler.
*Hayat çok zalim, an gelir; elini, kolunu, yüreğini alır senden.
*Gitmek gerekir bazen; Fazla yormadan, daha fazla bıktırmadan, eğer vaktiyse arkana bile dönüp bakmadan.
KUŞLAR VARDIR
Kuşlar vardır, câna benzer havalarda:
Soğuksa kar, baharsa yaprak
Bir başına büyür toprakta ömrümüz,
Güneşle yeşil elleriyle çıplak;
-Uslu ayaklarla başlamış yolculuk-
Yürünmez öyle, bazen durulur,
Ve iner erenler katına yorgunluk:
Kapanır sükûn üzre kitaplar.
Nefeslerle sürüp giden yaşamımız
Bir su kenarına gelir durur;
Ekmekten, şaraptan öte nimetler vardır;
Yürünmez öyle hep, bazen susulur.
Can YÜCEL
ÖĞRETMENİN DÜŞÜ
Mavi bir ışık yandı gözlerimde
Gökyüzü öyle yakın
Çocuklar doğacak çocuklarım
Ve öyle yağmur ki toprak, koklarsın
Ellerim bütün hayvanlar alemi,
Hangi ağacı çalsam açıyor
Uzaylar uslu
Yönlerim yörük
Sağduyularım yok duyu.
Can YÜCEL
SEVGİLİ GENÇLİK
Öyle parçalandım ki ömrümde
Sevgiyle öfke arasında,
Sevgimi öfke vurdu
Öfkemi sevgi kaçırdı
İçim parçalandı arada
Bi de bi gün baktım gökyüzüne bir bayram gecesi
Bi kestane fişeği vermiş yedi rengimden
Yağıyorum çocukların üstüne.
Can YÜCEL
D: 21 Ağustos1926
Ö: 12 Ağustos 1999






