Her şeyin altüst olduğu, mevsimlerin, yılların, ayların, günlerin birbirine karıştığı, iklimlerin bile değişik algılandığı karmakarışık bir dünyada yaşadığımızı bilerek var olabilmek. "Olmak ya da olmamak" gibi.
Doğa böyleyken, iç dünyalarımızda düzeni sağlamak da zor olacaktır elbette Mevsim değişiklileri her canlıda birbirinden çok farklı etki ve tepkilere yaratacaktır doğal olarak.
Sabahki havaya aldanarak biraz kalın bir giysiyle dışarı çıkarsanız, güneş tüm ışıltılarıyla göründüğünde pişmanlık duymanız doğaldır. Belki günlük hava tahminlerini hiç umursamadan yola çıkanlar , mevsimsiz çiçek açan badem ağacı çiçekleri gibi hüsrana uğrayabilirler.
Koskocaman evrende bazen her birimiz çok farklı yerlerde ve konumlardayız. Neredesin. nasılsın, ne durumdasın, kimsin, nesin, memleketin, dilin, rengin, ırkın, cinsiyetin sorularına verilecek yanıtlar herkes için ne kadar farklı.
Dün ülkemizdeki bir üniversite hastanesinin tek yataklı odasında, 10 gündür yatmakta olduğum yatakta yatarken bu gece evimizde -kendi yatağımda- yatacağım. Hayatın her anında farklı değişim ve gelişimler bizi bekliyor. Bir tahterevallide olduğumuzu varsayarsak hayatın iniş çıkışlarına da çok daha kolay alışıyoruz.
Yanımda, yakınımda ya da uzaklardaki sevdiklerim, dostlarım sürekli diyorlar ki; Ne olur hastalıkları kafana takma. Ben takmıyorum ki. Yazılarımda rahatsızlıklardan söz etmemeye karar vermiştim. Ancak bedenim, küçük patlamalarla bu karara karşı koyuyor. Ben de sakin-uysal ama kolay kolay eğilmeyen-bükülmeyen bir kişi olarak onların makul, mantıklı ve haklı isteklerine karşı çıkmıyorum.
İnsanın çok istediği halde yazamaması pek çok nedenden kaynaklanıyor elbette. Günlük hayatın 24+ saatlerle son hızla akışını çok iyi bilen kadınlar, rutin dışı harika yazılarla bu ritmi aktaran değerli arkadaşlarım anlar elbet beni.
Yazmaya başlayınca çok kısa yazamıyorum. Gariptir, çocukların oyuna doymaması gibi yetişkinler de sevdikleri uğraşlara, işlere, alışkanlıklarına, spora, sanata, zanaata çok zaman ayırmak istiyorlar. İnsanın yaptığı işe gönül vermesi, yararlı olabilmesi ve tabii ki emeğinin karşılığını alabilmesi ne güzeldir.
Dünya Öğretmenler Günü'nde (5 Ekim) parçalardan bütüne ulaşarak derinlikli bir yazı yazmayı düşünmüştüm. İyilikle hastalık arasındaki ince çizgide her şey istediğiniz gibi olmuyor. Ancak çevrenizdeki herkes içtenlikle yardımcı olunca, saatleri adeta geriye alırcasına engelli bir koşuda, yakınlarınızdan güç alarak başlangıç çizgisinde buluyorsunuz kendinizi.
Bir günlük kutlamaları hayatım boyunca benimseyemedim. Her kutlamada biraz coşku, her anmada biraz hüzün vardır. Neden kutluyoruz, neden anıyoruz? Kapsamını ve içeriğini bilmeden tavır aldığımız kutladığımız, andığımız. kabullendiğimiz, reddettiğimiz her şey gerçek dışı, sahte geliyor bana.
Yeryüzündeki tüm canlıların uygun koşullarda, uygun yerlerde ve zamanlarda hak ettikleri gibi yaşamaları, hırs, öfke ve kinden olabildiğince uzak olmalarını hayal etmek bile iyi geliyor insana.
İyi örnekleri görüp kötüler ve kötülükler azaldıkça, iyiler ve iyilikler çoğaldıkça, dünyamız da daha rahat soluk alınabilecek bir dünya olacaktır. Her gece yatarken, hiç değişmeyen duam, iyilerle-iyiliklerle karşılaşmaktır.
İşte o zaman tüm kutlamalar, anmalar tüm gün ve haftalar, aylar, yıllar da daha büyük bir anlam kazanmaz mı, yorgun olsak bile huzurlu olmaz mıyız...?
Makbule Abalı- Eğitimci
7. Ekim 2025-Urla Türkiye
.jpg)
.jpg)
