Kış güneşi gibiydi
Bazen ansızın görünen, sımsıcak ısıtan
Bazen kaçan, üşüten
Bir yüzü aydınlık, bir yüzü bulanık .
Gökyüzü masmavi olurdu
O görününce
O gidince alaca karanlık...
Elleri buz keserdi güneş olmasa,
Ayakları donardı soğuklarda
Sonra güneş çıkar içi ısınır
Yüreği aydınlanır,
Yaşama sevinci kaplardı dört bir yanı.
Gökyüzü masmavi olurdu o gelince,
Kuşlar donatırdı ağaçların kuru dallarını,
Çiçekler açardı bahçesinde
Kış günü baharı yaşardı
İçinde yaşama sevinciyle.
Kimseler bilmezdi ama,
Güneşli günleri iple çekerdi
İçinde dayanılmaz bir özlemle...
Makbule Abalı
Ekim-2022
